شکست مفتضحانه مسئولین آموزش و پرورش در رابطه با فضای مجازی

جالب است هنوز هم عده‌ای از کارشناسان از جایگاه اداری خود اعتراف به شکست نکرده و با غرور ابلاغ می‌کنند که والدین بعد از کلاس‌های مجازی گوشی را از دانش‌آموز بگیرند تا به فضاهای دیگری رجوع نکنند!
عطاءالله جمالوندی*
تا قبل از اسفند سال ۹۸ هر دانش‌آموزی گوشی تلفن حمل می‌کرد جرمی بود که می‌توانست به اخراج از مدرسه ختم شود و مدیران و مسئولین مدارس چنانچه نادیده می‌گرفتند یا از دیدگاه لطف و رأفت اسلامی بود و یا خود خلافکار بودند یا شاید هم باسواد و بصیر!
برگردیدم به تاریخچه تکنولوژی در کشورهای عقب ماندۀ قدیم و در حال توسعه فعلی و نظر کارشناسان و بزرگان اجتماعی از دوش حمام در برابر خزینه، تأسیس مدارس در برابر مکتب‌خانه، سرشماری و شناسنامه، تلقیح واکسن، رادیو و تلویزیون با تعبیر جعبه‌های شیطانی تا ویدئو و ماهواره و بالاخره اینترنت و ایجاد فضای مجازی که جالب است تک‌تک اینها با شکست و تسلیم نظریه‌پردازان روبرو بوده، اما هیچوقت باعث عبرت نشده است و سدها و مقاومت‌های ایجاد کرده را که گاه با خشونت همراه بوده است تنها منجر به تأخیر در پیشرفت و حرکت‌های همسو با جهان شده است و چه بسا هزینه‌هایی که در راستای تخریب بی‌نتیجه و بی‌حاصل متحمل شده که چنانچه همان هزینه‌ها در راستای همسو بودن با تکنیک جدید و تطابق فرهنگی پیش می‌آورند جلوتر از زمان فضای خلاقیت را برای نسل بعدی ایجاد می‌کردند.
به هر صورت الان نمی‌دانم کارشناسان و مسئولین آموزش و پرورش چه کشوری و چه استانی این شهامت را به خرج می‌دهند که از دانش‌آموزان عذرخواهی کنند، چطوری خیلی راحت صد و هشتاد درجه چرخیده و به دانش‌آموزان و والدین ابلاغ می‌کنند که گوشی تلفن در اختیار داشته باشند تا از نعمت تکنولوژی قبیح دیروز و نیاز امروز استفاده کنند؟ چگونه زمانه چرخید و اینترنت شوم، نیاز مبرم روستاها و روستازادگان شد بطوری که مسئولین مخابرات و زیرساخت‌ها هر روز و شاید هر ساعت زیر سؤال رفته و از نبود و یا ضعف اینترنت در اماکن مختلف تهدید به کم کاری و برکناری می‌شوند؟
جالب است هنوز هم عده‌ای از کارشناسان از جایگاه اداری خود اعتراف به شکست نکرده و با غرور ابلاغ می‌کنند که والدین بعد از کلاس‌های مجازی گوشی را از دانش‌آموز بگیرند تا به فضاهای دیگری رجوع نکنند!
آیا به والدین حق نمی‌دهید که آن فضاهای دیگری که دانش‌آموزان با آن تهدید می‌شوند حاصل آموزش غیرمستقیم شماست که دانش‌آموز را کنجکاو کرده و به هر قیمتی به آن می‌رسد؟ (چه گوشی را در اختیار داشته باشد و چه نداشته باشد)
چرا این طرف سکه را نمی‌بینید و این عینک بدبینی را از چشم در نمی‌آورید و به دانش‌آموز اعتماد نمی‌کنید تا آن هم مانند دیگران در سایۀ فرهنگ خانوادگی باحیا و عفت راحت از این تکنولوژی همه‌گیر استفاده کند؟ چرا که این تکنولوژی مطمئناً مقدمه تکنیک‌های جدید است که احیاناً در آینده‌های دور و نزدیک مورد استفاده اجباری آنان خواهد بود اما متأسفانه کارشناسان و مسئولین اداری و اجتماعی ما در فقر علمی و حصار ذهنی خود همیشه نسل‌ها را معطل گذاشته و آنها را از نعمت خلاقیت‌های خود که بسا بتوانند جلوتر از دیگران باشند محروم می‌دارند مگر اینکه «کرونا» بیاید و به آنها بفهماند و بشناساند که نظریه‌های علمی شما به چه دردی می‌خورد که خیلی دیر است.
آیا به این فکر کرده‌اید که هم اکنون آزادی ناگهانی دانش‌آموزان از فضای مجازی چه خطرات وحشتناکی دارد و مانند سد آبی است که ناگهان باز کنید که مطمئناً سیل آسیا قربانی می‌گیرد اما اگر به هنگام و به اندازۀ عطش زمین‌های پایین دست آزاد بود اکنون سبزه‌زاری می‌شد که استعداد توسعه بیشتر داشت بیایید به دانش‌آموزان اعتماد کنیم و اینقدر آنها را از فضای مجازی نترسانیم.
بی‌انصافی است که این همه به این فضا بدبین باشیم، این فضا چه خدمت‌ها که به بشر و انسانیت نکرده است، چقدر آموزش‌های اجتماعی که در این فضا به مردم نرسیده است اگر گفته شود که ارتقاء سلامت جامعه در گرو همین فضاست بی‌راهه نرفته‌ایم.
آیا همین فضا نبود که کرونای وحشی و خشن را تا مرز مهار رسانید شما نباید بخاطر درصدی خطا که در همۀ علوم و تکنولوژی‌های دیگر هم وجود دارد بقیه را محروم کنید در واکسیناسیون که این همه خدمت به سلامت بشر کرده است احتمال مرگ و میر وجود دارد آیا می‌توان بخاطر این مرگ و معلولیت‌های احتمالی بقیه را محروم کرد؟ پس عالمان و کارشناسان راهکارهای استفاده از تکنولوژی و توسعه آنرا آموزش دهند نه محروم کنند و صورت مسئله را پاک نمایند در حقیقت جلوتر از زمان باشیم و اگر نمی‌توانیم همزمان و به هنگام باشیم و چنانچه قابل هضم نیست نظریه‌پردازی نکنیم و سکوت کنیم که اینچنین شاهد شکست مفتضحانه نباشیم و به نسل‌های بعد خود احترام گذاریم و به یمن سن بالا و حاکمیت خودمان به کودکان و نوجوانان خانوادۀ خود ظلم نکنیم و اگر به هر علت خودمان محروم مانده و از زمانه عقب افتاده‌ایم نسل و نسل‌های بعدی را عقب‌افتاده نکنیم، چه بخواهیم و چه نخواهیم نسل بعدی و نسل‌های آتی صاحب اختیار خود بوده و با تکنیک‌های زمان روبرو خواهند شد و استفاده می‌کنند پس مانع پیشرفت آنان نشویم و چنانچه یار شاطر نمی‌شویم بار خاطر نباشیم و حاصل این افاضات کارشناسانۀ فعلی استهزاء و ریشخند نسل بعد است که در بود و نبود آنان نثار می‌گردد همانطور که نسل‌های جاری هم به بعضی از فیض‌های اجتماعی گذشتگان پوزخند می‌زنند.
*کارشناس بهداشت و مدیرمسئول نشریه ایمن
نظرات ارسال نظر